 پنجشنبه چهارم تیر 1388
 آمریکا ۲ - ۰  اسپانیا
جوزی آلتیدور (۲۷) و کلینت دمپسی (۷۴)
آری! این همان آمریکایی است که در جام جهانی ۹۸ فرانسه از ما شکست خورد! اما آنها اکنون آنقدر قدرتمند شدهاند که ده نفره اسپانیای هراسانگیز را با شکست تلخی بدرقه میکنند؛ اسپانیایی که در ۳۵ مسابقهی قبلی بیشکست مانده بود و در صدد حفظ رکورد شکستناپذیری خود بود. اما آمریکا با بازی هوشمندانه و حسابشدهی خود علاوه بر راهیابی به فینال و کتب تاریخ فوتبال جهان، به سایر تیمها نشان داد که چطور میتوان از ماتادورها یک مغلوب تمامعیار ساخت! به راستی آمریکا دیشب دست به کار بزرگی زد که تیم رده نخست رنکینگ فیفا را چنین مقهور و مغلوب خود ساخت!
حاشیه.
پیش از آغاز بازی دیشب، اشتیاق به شکست آمریکا در چهرهی مجریان شبکه سه و صدای گزارشگر به شدت موج میزد. به هر حال مجریان صداوسیما هستند و مهمانان برنامههای ورزشیاش هم معمولاً افرادی با رویکرد مشابهاند! همه به ضرس قاطع از برگزاری فینال میان برزیل و اسپانیا سخن میگفتند و اصلاً احتمال نمیدادند که آمریکا با برنامه به این مسابقه آمده باشد. به همین خاطر، چهرهی گرفتهی مجریان شبکه ۳ و مهمان آن برنامه، بعد از شکست اسپانیا، کاملاً دیدنی بود. البته آنها سعی کردند با پیش کشیدن از دست رفتن فینال جذاب برزیل و اسپانیا ناراحتی خود را توجیه کنند، ولی کاملاً مشخص بود که ناراحتی آنها فقط و فقط دلیل سیاسی داشت!
بازی.
۱. پیش از هرچیز باید به قدرت بدنی فوقالعاده بالای بازیکنان آمریکا اشاره کرد. این تیم نه تنها از نظر بدنی کم نیاورد، بلکه برعکس، اسپانیا بود که از نظر بدنی مقابل آمریکا کم آورد و این "کم آوردن" بخصوص در صحنههای به ثمر رسیدن دو گل آمریکا کاملاً مشهود بود.
۲. برخلاف حملات احساسی و کور اسپانیا، آمریکا با دفاع هوشمندانه و ضدحملههای حسابشده بازی را اداره میکرد. پیروزی دیشب آمریکا را نباید از اتفاقهای فوتبال قلمداد کرد که یانکیها برای تک تک لحظات بازی برنامه داشتند؛ میدانستند چگونه حرکات تاکتیکی و تکنیکی ماتادورها را مهار کنند. بیشک اگر بازی تا چند روز دیگر ادامه پیدا میکرد، بازهم اسپانیاییها نمیتوانستند دروازهی تیم هوارد (که به نظر من ستارهی بازی دیشب بود) را باز کنند.
۳. داوری بازی افتضاح بود. اسپانیاییها دوبار خود را در محوطه جریمه برای پنالتی به زمین انداختند و داور یک کارت زرد هم به آنها نداد. خطاهای بیمورد زیادی به نفع اسپانیا گرفته شد. اخراج مایکل برادلی به هیچ عنوان قابل توجیه نبود و از همه بدتر آنکه کمک داورها دو آفساید اشتباه به ضرر آمریکاییها گرفتند تا اسپانیا از کابوس دریافت گلهای سوم و چهارم رهایی یابد!
نتیجهی اخلاقی.
پیروزی دیشب آمریکا را به هیچ روی نمیتوان به اتفاقهای نادر فوتبال نسبت داد. این پیروزی تاریخی حاصل سالها تلاش و برنامهریزی آمریکاییها جهت موفقیت در عرصه جهانی بوده است. یادم میآید حدود ده سال قبل در یکی از روزنامههای ورزشی خواندم که آمریکاییها برای قهرمانی در جام جهانی ۲۰۱۰ برنامهریزی کردهاند و آن موقع به همراه دوستان دبیرستانیام خیلی به این خبر خندیدیم! اما دیشب همه دیدند که آن برنامهریزیها کار خودش را کرده است و آمریکا به جمع بزرگان فوتبال جهان پیوسته است! به راستی تیمی که در جام جهانی ۹۸ مغلوب ایران شد، سال به سال پیشرفت کرد و در جام جهانی تا جمع هشت تیم برتر نیز راه یافت و دیشب، با شکست دادن تیم اول رنکینگ فیفا به فینال جام کنفدراسیونها راه یافت. تیم آمریکا با ادامهی این روند حتی میتواند به حضور در فینال جام جهانی ۲۰۱۰ نیز بیندیشد. آنها اکنون تجربهی شکست دادن تیمهای بزرگ و حضور در فینال را به دست آورده اند. اگر این تیم بتواند در جام کنفدراسیونها قهرمان شود، چه بسا که بتواند این قهرمانی را در جام جهانی نیز تکرار کند.
پ.ن. گزارشگر بازی محض خودشیرینی نزد مسئولان صداوسیما، یا علاقه به فینال رویایی (!) اشارهای به بازی هوشمندانه و فکورانهی آمریکاییها نکرد، و در عوض بارها و بارها به ستایش حملات کور و احساسی اسپانیا میپرداخت. به نظر میرسد اهالی صداوسیما در هیچ زمینهای نمیتوانند بیطرف عمل کنند!
 | میوز آبی| 
|
